فارین‌پالیسی: «تنگه هرمز» و «امنیت انرژی» اهرم‌های جدید تقابل با واشنگتن

به گزارش پایگاه خبری عصر نما، تحولات ماه‌های اخیر خاورمیانه نشان می‌دهد که معماری امنیتی و نظامی منطقه در حال تجربه یک دگردیسی عمیق است. بر اساس تحلیل فارین‌پالیسی، تهران در حال بازتعریف جایگاه متحدان منطقه‌ای خود است و همزمان، وزنِ متغیرهایی چون «امنیت انرژی» و «دیپلماسی تنگه‌ها» را در معادلات تقابل با غرب به شدت افزایش داده است.

محورهای کلیدی دکترین جدید در نگاه تحلیلگران غربی:

 تغییر مرکز ثقل بازدارندگی: برخلاف دهه‌های گذشته که گروه‌هایی نظیر حزب‌الله، حماس و انصارالله ستون فقرات بازدارندگی ایران را تشکیل می‌دادند، اکنون نقش این نیروها از «ستون اصلی» به «ابزارهای مکملِ» سیاست منطقه‌ای تنزل یافته است. تهران دریافته است که استفاده مستقیم از اهرم‌های ژئوپلیتیکی، قدرت مانور و اثرگذاری بسیار بالاتری دارد.

 تنگه هرمز؛ نقطه آسیب‌پذیر واشنگتن: مرکزیت یافتن آبراه‌های استراتژیک، کلیدی‌ترین بخش این تحلیل است. ایران با درک حساسیت بازارهای جهانی، می‌داند که تهدید شریان‌های انرژی و اعمال فشار بر متحدان عربی آمریکا در حاشیه خلیج فارس، ابزاری است که می‌تواند بسیار سریع‌تر و موثرتر از هر درگیری نیابتی، واشنگتن را به تغییر محاسبات وادار کند.

 تنفس اقتصادی بدون باج‌دهی راهبردی: فارین‌پالیسی به گشایش‌های اخیر نیز پرداخته و معتقد است استراتژی جدید، یک فرصت تنفس اقتصادی و بهره‌گیری از درآمدهای ترانزیتی برای ایران فراهم کرده است؛ آن هم بدون آنکه تهران مجبور به ارائه امتیازات فوری در برنامه‌های حساس هسته‌ای یا موشکی خود شود.

از «اتکا به متحدان» تا «حمایت از متحدان»

این تحلیل معتبر در نهایت نتیجه‌گیری می‌کند که توازن قدرت در نگاه راهبردی ایران تغییر کرده است. تهرانِ پس از هفتم اکتبر، دیگر بازیگری نیست که برای حفظ امنیت ملی و بازدارندگی خود به نیروهای نیابتی وابستگی مطلق داشته باشد؛ بلکه اکنون در جایگاهی قرار گرفته که خود را در قامت «حامیِ قدرتمند و مستقلِ» متحدانش می‌بیند. این شیفت استراتژیک، زنگ خطری برای سیاست‌گذاران در واشنگتن است و نشان می‌دهد مهار ایران از مسیرهای سنتی، دیگر کارایی گذشته را نخواهد داشت.

انتهای پیام/